Biz imzaları yox, əsərləri dərc edirik...

Hər şey darıxmamaq üçündür – Xatirə Nurgülün şeirləri
737
10 İyul 2018, 08:57
 Artkaspi.az Xatirə Nurgülün şeirlərini təqdim edir: 
 

 
Tənha göyərçin yuvası
 
 Susma, danış.
 Heç olmasa dalaş,
 heç olmasa ağla,
 ağlat,
 tək olmadığımı anlat mənə,
 aldat məni.
 İndi mən
 savaş gedən ölkədə
 dünyaya gələn körpə qədər ümidsizəm,
 çarəsizəm,
 ya da tərk edilmiş göyərçin yuvası qədər 
kədərli...
 
 Susma, 
 "səni sevirəm" de.
 Lap "sevmirəm" de
 "nifrət edirəm",
 lap "danışmıram" de.
 Amma danış, qurban olum,
 susmağın öldürmür məni,
 danış, heç olmasa ölüm...
 
 
 Bütün yox olanlara
 
 Yoxluq külək kimidir...
 Hərdən yüngülcə toxunar,
 hərdən çırpılar üz-gözünə,
 üst-başına...
 
 İndicə parkda çərpələng uçuran
 uşağa baxanda
 yoxluğu daha yaxşı tanıdım -
 yoxluq həm də uçurmağa arzuların olmamasıdır...
 Həm də anladım ki,
 gözləməyə adamım,
 məktubum,
 cavabım və daha nələrimsə yoxdusa
 elə mən də yoxam...
 mən də yoxam...
 
 Budur yanımdan adamlar gəlib keçir,
 adamlar baxır yoxluğuma...
 Mənimsə gözlərimdə
 onu uzaqlara yola salarkən
 son dəfə gördüyüm
 ağarmış saçları var hələ də...
 Bir də dönüşün mümkün olmadığını anladan
əşyalarının boş yeri...
 
 Yoxluq
 bir adamın bir çamodan yeri qədər olan
 boşluğudur həm də...
 o yerin soyuqluğudur...
 
 

 
 
 Bilet
 
 Alnında dağınıq saçların,
 qolunda qara çanta,
 əlində bilet
 və itirilən bir çox şeylər
 səni apardı bu şəhərdən,
 bu şəhəri məndən...
 
 Anladım ki, vağzallar
 görüş yox - ayrılıq yeridir
 düşüncələri sərxoş olmayan adamlar üçün.
 Əsl ağlamaq yeridir 
 qadınlar üçün.
 
 Silib göz yaşlarımı
 geri qayıtdım,
 hamı qayıdırdı.
 Hərəmiz öz içimizdə
 yeni şəhərlər tikməyi düşünürdük
 ...üşüyürdük…
 
 
 Sirr 
 
 Yağış pıçıltı kimi 
 yağır havaya,
 sirr kimi gizlənir torpaqda. 
 
 Torpaqsa buludlara bənzəyir 
 udanda yağış damcılarını. 
 Hər zaman yerlər gizləyir 
 göylərin acılarını.
 
 Bir azdan yağış heykəlinə dönür 
 zülmətə uzanan işıq.
 Navalçaların uclarında döyünür 
 evlərin ürəyi.
 
 və üzündə yağış damcısı 
 ağlamağı öyrənir çiçəklər.
 
 Sirini torpağa açır 
 yağışda ağlayan qadın...
 
 Təsəlli
 
 Sözlər darıxmamaq üçündür,
 səslər darıxmamaq üçün...
 Filmlər,
 fikirlər,
 şəkillər,
 daha nələr,
 daha kimlər... 
 Hər şey darıxmamaq üçündür, 
 hər kəs darıxmamaq üçün...
 
 Hərdən də sonuncu ağacı kəsər adam,
 sonuncu pəncərəni qırar.
 Dənizləri qurudub 
 gəmiləri qaytarar darıxmaqdan...
 
 Hərdən də daşa dönər adam...
 darıxdığındın götürüb adını yazar 
 daş üstünə bir yolçu
 " İ  M  Z  A  S  I  Z ”.
 Heç kim olmamaq da 
 darıxmaq qədər acı...

 Azadlıq saatı
 
 Üfüqlərə qoşulub
 ulduzların evini arayan adam -
 gözlərin qaranlıqdı yenə,
 əllərin yuxulu.
 
 Onu bil ki, sən
 həyat qədər gözəlsən,
 ölüm qədər qorxulu.
 
 Bu da mən...
 Dənizlərdən uçub gəldim,
 trafik qəzalarından,
 metro keçidlərindən,
 şəhər adamlarının qələbəliyindən
 qaçıb gəldim...
 
 və anladım ki, sevmək
 qurtuluş qədər genişdir,
 azadlıq qədər məhdud.
 
 İndi də
 əl-ələ üzürük fikir okeanında...
 Sağda bahardır,
 solda qış.
 Unutmuşuq bütün yanlışların ağrısını,
 ayrılıqların səbrini,
 bu günü yaşayırıq - aramsız...
 
 Çünki qovuşmaq
 darıxmaq qədər sonsuz deyil,
 təklik qədər zamansız...
 

 
 Yanvar ovqatı
 
 O qədər,
 o qədər kədərliyəm ki,
 əlimə keçən daşla vura bilərəm quşları,
 həyətimizə gələn ikicanlı pişiyi qova bilərəm.
 Qonşu evin pəncərələri kimi
 uşaqların da qəlbini qıra bilərəm, məsələn…
 
 Məsələn, kimisə birdəfəlik unuda bilərəm,
 yadıma sala da bilmərəm,
 bu adamı harda,
 nə vaxt gördüyümü
 və ya əslində, görüb-görmədiyimi…
 
 Hə, çox kədərliyəm,
 o qədər çox ki,
 ağlamağa bəhanə də yox…
 Zaman da keçmir,
 quşlar da görünmür,
 pişik də gəlmir,
 qonşu evin pəncərələri taxtadandı…
 uşaqlar günahsızdı…
 Uşaqlar günahsızdı…
 
 13-cü hissə 
 
 Günəşi 5 yerə böldüm
 1-i sübhün
 1-i zöhrün
 1-i əsrin
 1-i məğribin
 1-i işanın
 
 Savaşı 4 yerə böldüm
 1-i şimalın
 1-i cənubun
 1-i qərbin
 1-i barışın
 
 Dünyanı 3 yerə böldüm
 1-i hamının
 1-i heç kəsin
 1-i uşaqların
 
 …Bölünməyən
 təkcə azadlıq oldu.
 
 Qayıq

 Geridə  qoyub suları,
 dalğalanmış sualları,
 mübarək duaları -
 gedirəm dənizlərin sonuna qədər.
 
 Arxamca susan əşyalara,
 ağlayan uşaqlara
 baxa bilmirəm,
 baxmıram
 ”əlvida” yerinə
 göz vuran işıqlara.
 
 Sahildə ayağa durub yollar
 görənlər deyir "dəlidir”.
 Amma həyat
 qum üstündə qoyduğum
 izlər kimi
 qəmlidir...
 qəmlidir…
 
 Gedirəm
 suların sonuna qədər,
 sualların sonuna qədər…
 
 Hüznlü sular
 
 Günlər hüzn daşıyır sabaha,
 saatlar ölümü göstərir yenə...
 Sonuncu qatara gecikmiş kimiyəm...
 perronda durmuşam
 əlimdə çamadan...
 Ya da limandayam
 qucağımda bəyaz çiçəklər...
 Gözlədiyim gəminin 
 gəlməyəcəyini bilirəm indidən.
 Günlər hüzn daşıyır sabaha,
 saatlar ölümü göstərir.
 Sabah qəzetlər
 yeni faciəni yazacaq.
 Kimsə terrora  bağlayacaq bunu,
 kimsə uduzacaq həyata
 neçəncisə dəfə.


 Orda uzaqlardasa 
 batan gəminin geridə buraxdığı 
 hüznlü suları 
 yoxsullar paltarlarıyla bəzəyəcə ,
 qağayılar səsiylə.
 Günlər hüzn daşıyır,
 saatlar ölüm...
 
 Gecə qaralaması

 Gecə , saat 3:50,
 yenə yuxusuz şair.
 Hüznlü dodaqlarım
 sükuta şeir deyir...

 Gecə, saat da keçmir
 qar da yağır bayaqdan...
 Üşüyən pəncərələr
 uğuldayır bayaqdan.

 Tənhalığın əlindən
 yalnız üzülmək olar.
 Bu fevral gecəsinə
 qoşulub ölmək olar.

 Ya da ki, kölgə kimi
 səhərə yox olasan,
 xırda-xırda bölünüb
 havaya dağılasan.

 Hər kəs də elə bilsin
 gizlənmisən hardasa.
 Çağırsınlar astadan
 "Nurgül, Nurgül hardasan?”